Zawody społecznego zaufania - Kwiecień 2019

W dniach 5-10 kwietnia ośrodek Kantar przeprowadził badanie na reprezentatywnej grupie ponad tysiąca Polaków.

Biorąc pod uwagę kwalifikacje zawodowe, Polacy najczęściej uważają, że lekarze i adwokaci są lepsi od osób wykonujących pozostałe zawody. Nauczyciele jednak znajdują się tuż za nimi, uzyskując pozytywne oceny 21 procent respondentów.
Nauczyciele to zawód zaufania publicznego, który jest jednym z najbardziej cenionych za uczciwość zawodową. Tylko w przypadku tego zawodu odsetek osób wskazujących na to, że nauczyciele są lepsi pod względem uczciwości zawodowej jest wyższy od negatywnych opinii na ten temat.
Uczciwość zawodową nauczycieli podkreślają w szczególności osoby, które jeszcze się uczą (uczniowie i studenci) oraz mieszkańcy regionu wschodniego.
Polacy częściej wskazują również na to, że nauczyciel i lekarz to jeden z zawodów, które zasługują na większy szacunek społeczeństwa.

Źródło:www.tnsglobal.pl

Apel Pawła Kowala do premiera

Można dzisiaj zbuntować rolników przeciw młodym lekarzom. Pielęgniarki przeciw nauczycielom. Można upokorzyć nauczycieli, wykpić, zwyzywać od leniuchów, ale karma do polskiej prawicy wróci. Można opowiadać o dzieciach jako o „zakładnikach Broniarza". Można docisnąć oświatową Solidarność i zmusić do oklasków dla władzy. W ogóle dużo można, gdy ma się władzę i pieniądze. Ale jak śpiewała Anna Jantar, „nic nie może przecież wiecznie trwać". Te wielkie opiniotwórcze grupy dobrze to wszystko zapamiętają na lata. Czarna legenda minister Zalewskiej będzie powtarzana w pokojach nauczycielskich jak Polska długa i szeroka.
Jest jeszcze czas na zmianę tonu. Premier, któremu zależy na przyszłości prawicy w Polsce, choćby z tego powodu powinien usiąść do negocjacji. A kpiącym z nauczycielskiego losu jedno tylko powiedzieć można: walka klas pachnie siarką.

Źródło:www.rp.pl

Przygotowania do debaty na stadionie narodowym trwają

Próby przebiegają bez zakłóceń. Władze liczą na spektakularny sukces.
Nie zdecydowano się na pałac prezydencki w obawie przed zaprószeniem ognia.
W planach, debaty z rezydentami i rodzicami osób niepełnosprawnych.

Jak to jest w Estonii?

Stworzone przez OECD badanie PISA (Programme for International Student Assessment) co trzy lata sprawdza umiejętności 15-latków w zakresie nauk przyrodniczych (biologia, geografia, fizyka, chemia) oraz matematyki i czytania ze zrozumieniem. W 2015 roku objęło 540 tysięcy uczniów z 72 krajów (wyniki testów PISA z 2018 roku są nadal w opracowaniu). Według nich, grupa estońskich uczniów z ponadprzeciętnymi wynikami osiągnęła 13,5 procent, a ich wyniki poprawiają się co roku. W ostatnim rankingu Estonia wyprzedziła nawet stawianą za wzór Finlandię. O tym, gdzie leży klucz do sukcesu, rozmawiamy z Einarem Värä, byłym 
ekspertem estońskiego Ministerstwa Edukacji, obecnie niezależnym doradcą. (http://www.tvn24.pl)

Dla nas edukacja jest jak religia. Pilnujemy, by kolejne reformy szkolnictwa nie robiły bałaganu, a nauczyciele zarabiali ponad średnią krajową. Ale przede wszystkim muszą mieć swobodę w pracy z dziećmi. Nie kontrolujemy ich, ufamy, mają wolny wybór metod nauczania – sami wskazują podręczniki i materiały naukowe. Metaforycznie: można jechać z Tallina do Waszyngtonu różnymi drogami, na przykład przez Paryż, Londyn czy Warszawę. Ale na koniec chodzi o to, by spotkać się we wspólnym punkcie. To idea naszej edukacji – mówi w rozmowie z Magazynem TVN24 estoński ekspert Einar Värä.

Po pierwsze, nasza konstytucja nie jest tylko deklaracją, że każdy ma prawo do edukacji. Mówi ona także, że każdy ma prawo do bycia nauczanym w Estonii. To oznacza w praktyce, że dzieci pochodzące chociażby z rodzin rosyjskojęzycznych, które w Estonii stanowią jedną trzecią całej populacji i których rodzice chcą, by uczyły się w estońskojęzycznych szkołach, mają do tego prawo. Taka szkoła nie może powiedzieć: "Przepraszamy, nie zaakceptujemy twojego dziecka, ponieważ nie jest w stanie rozmawiać po estońsku". Szkoła musi ich do tego przystosować i kształcić. To jest dokładnie zapisane w naszej konstytucji.
Po drugie, bardzo ważne jest – co również jest ujęte w konstytucji – że państwo i lokalne społeczności muszą utrzymać wystarczającą liczbę szkół, aby umożliwić edukację wszystkim. Mamy szkoły państwowe i prywatne, ale większość z nich jest lokalna, tj. odpowiadają za nie okręgi, regiony itd.
Czy rząd wspiera edukację w Estonii? Protestujący w Polsce nauczyciele buntują się przeciwko niskim nakładom na edukację, szczególnie jeśli chodzi o ich zarobki.
Były prezydent naszego kraju Toomas Hendrik Ilves powiedział, że "edukacja jest rodzajem religii dla Estończyków". I tak jest naprawdę. Jako naród jesteśmy przekonani, że lepiej jest zapewnić dzieciom dobrą edukację niż dom czy konto w banku. Bo jeśli masz dobrą edukację, będziesz miał i konto w banku, i dom także. Nauka jest dla nas bardzo ważna. Dlatego 7 proc. budżetu naszego kraju przeznaczane jest właśnie na kształcenie. Słyszałem, że nauczyciele w Polsce mają niskie pensje. Taki sam problem jest na Litwie czy Łotwie. W Estonii też go mieliśmy i to nie dalej niż 10 lat temu. Strajki były dość regularne, aż w końcu rząd zdecydował – by zapobiec protestom – że średnia pensja nauczyciela powinna być wyższa niż średnia pensja krajowa. Na przykład jeśli teraz średnia krajowa wynosi w przybliżeniu 1200 euro na miesiąc, nauczyciel powinien otrzymywać minimum 1300 euro na miesiąc. Tak żeby było powyżej.

Źródło:www.tvn24.pl

Proste? Proste. Wykonalne? Wykonalne. Opłacalne? Ze wszech miar i z każdej strony opłacalne. A nie kombinować jakieś okrągłe stoły stadionowe. Do zawodu zaczną się garnąć ludzie wartościowi (ograniczyć ilość uczelni kształcących pedagogów, zaostrzyć kryteria), a nie tylko "wybór negatywny". Będzie w czym wybierać. I wtedy porozmawiajmy o zmianach jakościowych w edukacji.
"Solidarność" optowała za takim rozwiązaniem, ale jakość, no....jakoś.

List nauczyciela


Warszawa, 18 kwietnia 2019 r.


Szanowni Państwo, którzy zasiadacie przy stole, aby zakończyć drogą negocjacji, w atmosferze wzajemnego szacunku, największy protest Nauczycieli i Pracowników Oświaty.
Jestem Dyrektorem jednej z tysięcy Szkół. Drugi tydzień patrzę na ogromną determinację Pracowników, którzy z coraz większą mocą podnoszą głowę mówiąc: „Dość! Nie pozwolimy, by Społeczeństwo nadal stało biernie wobec problemów polskiej Szkoły – kolejne reformy wprowadzane w pośpiechu, z pominięciem rzetelnych konsultacji i mądrego namysłu, Dziecko i Jego los traktowane jak zabawka i środek do realizacji celów politycznych… i Społeczeństwo głuche na nasz krzyk: Nie!”
Ostatnie kilka lat, to wręcz heroiczny wysiłek tysięcy Nauczycieli, którzy każdego dnia starali się bronić polskich Dzieci przed zgubnymi skutkami kolejnych reform. Niestety zaczyna brakować już sił. Polska Szkoła błaga: „Pomóżcie!”, „Zacznijcie nas słuchać!”, „Przestańcie nas poniżać!”
To nie jest już protest polityczny nawet, jeżeli ktoś organizował go w takim celu. ZNP ma twarz Pana Broniarza, głos TVN-u i wsparcie opozycji. NSZZ Solidarność ma twarz Pana Proksy, głos TVP i wsparcie rządu.
Protest zaś ma twarz sponiewieranego wizerunkowo Nauczyciela, wyrzutka społecznego, który nie ma żadnych praw, a jedynie obowiązki wynikające z misji w Społeczeństwie. Protest ma moc tysięcy polskich serc, które szukają tego, co łączy a nie dzieli. Tysięcy serc, które nie chcą być karmione złością, nienawiścią, propagandą. Tysięcy serc, które krzyczą: „PRAWDA i SZACUNEK!”
Ten trudny czas daje polskiej Szkole i polskiemu Społeczeństwu niezwykłą lekcję – lekcję, która krzyczy brakiem słów… Fizycznie nie ma przy nas Dzieci – ta nieobecność bardzo boli… Są jednak i będą w naszych nauczycielskich sercach, bo jedynie my zawsze przy Nich jesteśmy.
Towarzyszymy Im, kiedy uczą się pierwszych społecznych zasad w przedszkolu. Jesteśmy z Nimi, gdy nieporadnie kreślą pierwsze słowa w szkolnym zeszycie. Pocieszamy, gdy stłuczone kolano boli niemiłosiernie. Przestrzegamy, gdy świat kusi tym, co łatwe a niekoniecznie dobre. Reagujemy, gdy bez słów wołają, że potrzebują naszej pomocy…

Szanowni Państwo,

Kto z Was może powiedzieć, że jest tak blisko polskiego Dziecka i Młodego Człowieka? Jeżeli nikt, to jakie macie prawo upominać się o dobro polskiego Ucznia lekceważąc Tych, którzy są z Nimi na co dzień?
W tym momencie widzę jedną drogę – najpierw PRAWDA i SZACUNEK.
Niech w ten wyjątkowy dzień – Wielki Czwartek, każdy zrobi rachunek sumienia, aby przy wielkanocnym stole mógł zasiąść bez ciążących na nim kłamstw. „Nauczyciel to nie jest nierób i darmozjad.” „Nauczyciel pracuje równie długo, jak inni Pracownicy, a Jego odpowiedzialność jest równa, a często większa.” „Nauczyciel nie zarabia, nie dostaje „na rękę” 5000,00 zł, a Dyrektor 10000,00 zł.”, itd.
NSZZ „Solidarność” proszę, aby nie chwaliła się wynegocjowaniem czegoś, z czego Pani Minister musiała się i tak wycofać, bo namieszała niemiłosiernie.
ZNP błagam, by nie wysuwał na pierwszy plan postulatów płacowych, które są uzasadnione, ale w odbiorze społecznym przesłaniają prawdziwe problemy polskiej Szkoły.
Kiedy już pozbędziecie się ciężaru popełnionych błędów, zasiądźmy w prawdzie przy Okrągłym Stole tak, jak równy z równym, bo tym co łączy nas wszystkich jest przyrodzona i niezbywalna godność Człowieka.
W tym momencie to nie Dzieci i Młodzież zdają egzaminy. Egzamin zdajecie WY – to egzamin z odpowiedzialności.

Jolanta Gajęcka,
Dyrektor Szkoły Podstawowej Nr 2 im. św. Wojciecha w Krakowie

Źródło:krakow.wyborcza.pl