PiS i SP krytycznie o projekcie założeń nowelizacji Karty Nauczyciela


PiS i Solidarna Polska krytykują projekt założeń nowelizacji Karty Nauczyciela przygotowany przez MEN. Zdaniem posłów opozycji proponowane przez resort zmiany są niekorzystne dla nauczycieli i jakości edukacji, a na celu mają tylko oszczędności.
Projekt założeń do nowelizacji MEN skierowało w marcu do konsultacji społecznych i uzgodnień międzyresortowych. Wśród zmian zaproponowanych przez resort edukacji znalazło się m.in. doprecyzowanie przepisów dotyczących wymiaru urlopu wypoczynkowego nauczycieli i określenie go na 47 dni; zmiana zasad udzielania nauczycielom urlopu dla poratowania zdrowia, wprowadzenie ewidencjonowania ich czasu pracy oraz zmiana sposobu rozliczania przez samorządy środków wydatkowanych na wynagrodzenia nauczycieli.

"Ten projekt da się określić trzema słowami: infantylizacja, biurokracja i pauperyzacja" - podsumował Zbigniew Dolata (PiS).

"Ten projekt to spełnienie postulatów tylko jednego środowiska - samorządowców, którzy liczą pieniądze" - dodał Sławomir Kłosowski (PiS).

Źródło: Rzeczpospolita

www.rp.pl

Pensum pedagoga powinno wynosić 20 godzin



Według wyrażonego w zeszłym roku stanowiska Sądu Najwyższego pensum nauczycieli specjalistów ustala organ prowadzący. Wyrok doprowadził do dużych rozbieżności przy ustalaniu tygodniowego czasu pracy logopedów, psychologów i doradców zawodowych. W niektórych gminach ich pensum - wbrew zaleceniom MEN - ustalono nawet na 40 godzin. W sprawie interweniowała rzecznik praw obywatelskich, która zalecała określenie pensum specjalistów w Karcie Nauczyciela.
Na taki pomysł wpadli również posłowie Solidarnej Polski. Wnieśli do Sejmu swój projekt nowelizacji Karty. Według projektu pensum miałoby wynosić:
- 30 godzin dla nauczycieli bibliotekarzy;
- 20 godzin dla pedagogów i psychologów szkolnych;
- 20 godzin dla nauczycieli w poradniach psychologiczno-pedagogicznych.

Źródło: Prawo Oświatowe

Bez tytułu - bo ręce opadają


UCHWAŁA NR 14.90.2012
RADY GMINY GRABÓW NAD PILICĄ
z dnia 16.04.2012 roku

w sprawie zmiany uchwały Nr XXVI/125/09 Rady Gminy Grabów nad Pilicą z dnia 27 kwietnia 2009 roku w sprawie określenia tygodniowego, obowiązkowego wymiaru godzin zajęć nauczycieli szkół i placówek nie wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy Karta nauczyciela, w tym:
- Nauczycieli realizujących w ramach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin,
- nauczycieli pedagogów.

Na podstawie art. 18 ust. 2, pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 z późniejszymi zmianami) oraz art. 42 ust. 7 pkt 3 i art. 91 d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku Karta Nauczyciela (t. j. Dz.U. z 2006 roku, Nr 97, poz. 674 z późniejszymi zmianami)

Rada Gminy Grabów nad Pilicą uchwala co następuje:

§ 1.

W Uchwale Nr XXVI/125/09 Rady Gminy Grabów nad Pilicą z dnia 27 kwietnia 2009 roku w sprawie określenia tygodniowego, obowiązkowego wymiaru godzin zajęć nauczycieli szkół i placówek nie wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela, w tym:
- nauczycieli realizujących w ramach stosunku pracy obowiązki określone dla stanowisk o różnym tygodniowym obowiązkowym wymiarze godzin,
- nauczycieli pedagogów.
zmienia się § 1, który otrzymuje brzmienie:

Określa się tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych
i opiekuńczych dla stanowisk jak niżej:
Stanowisko
Pedagog, psycholog, logopeda
Tygodniowy wymiar godzin zajęć 40

§ 2.

Wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy Grabów nad Pilicą.

§ 3.

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1.09.2012 roku.
wymiar godzin...

Bez komentarza



W administracji samorządu terytorialnego widoczny jest wzrost zatrudnienia. W ciągu roku przybyło blisko 6,3 tys. urzędników. Niemal wszyscy trafili do gmin.
[...]
Dane mówią też o wzroście liczby pracowników urzędów gmin i miast na prawach powiatu.
[...]
Od dwóch lat wzrasta także zatrudnienie w urzędach marszałkowskich. W 2010 r. pracowało tam 12 978 osób, w 2011 r. - 13 721, a w 2012 r. - 14 067. W ciągu ostatniego roku zatrudnienie zwiększyło się zatem o 2,5 proc., w ciągu dwóch lat - o 8,4 proc.

Źródło: Serwis Samorządowy PAP

Warto pamiętać

Warto pamiętać - szczególnie przed kolejnymi wyborami - którzy posłowie zainteresowali się naszymi problemami. Mamy nadzieję, że lista nie jest zamknięta. Będziemy ją na bieżąco uzupełniać.

Zbigniew Włodkowski - polityk, nauczyciel i samorządowiec, w latach 2007–2011 podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej, poseł na Sejm V i VII kadencji.
Pracował jako nauczyciel fizyki i chemii oraz dyrektor szkoły podstawowej. Ukończył studia na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od 1998 do 2005 był radnym powiatu piskiego, od 2002 równocześnie zajmował stanowisko starosty.
W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego z okręgu olsztyńskiego na posła na Sejm V kadencji. 28 listopada tego samego roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej.
Pełni stanowiska prezesa zarządu powiatowego PSL w Piszu, członka władz krajowych tej partii i prezesa zarządu oddziału powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Piszu. W 2010 został wybrany do sejmiku warmińsko-mazurskiego, pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Budżetu i Finansów.
W wyborach w 2011 z listy PSL ponownie wybrano go do Sejmu z okręgu olsztyńskiego. W związku z tym 22 października 2011 został odwołany z funkcji wiceministra edukacji narodowej, zrezygnował także z zasiadania w sejmiku województwa warmińsko-mazurskiego.

Elżbieta Teresa Gapińska - nauczycielka, pedagog, samorządowiec i polityk, posłanka na Sejm VII kadencji.
Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka Stanisława Małachowskiego w Płocku. Ukończyła następnie studia na Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Prowadziła zajęcia w płockim studium nauczycielskim oraz w lokalnej Wyższej Szkole Zawodowej, redagowała i opracowywała publikacje dydaktyczne dla nauczycieli. Została później pedagogiem szkolnym w jednym z gimnazjów w Płocku.
W 2001 organizowała lokalne struktury Platformy Obywatelskiej. Z listy tego ugrupowania była w 2006 i w 2010 wybierana na radną Płocka. W 2010 powołano ją na przewodniczącą rady miejskiej VI kadencji.
W wyborach parlamentarnych w 2011 uzyskała mandat poselski jako kandydatka z listy PO, otrzymując 10 794 głosy w okręgu płockim.

Krystyna Maria Łybacka - polityk, posłanka na Sejm nieprzerwanie od 1991 (I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji), doktor nauk matematycznych oraz wykładowca akademicki, minister edukacji narodowej i sportu w latach 2001–2004.
W 1968 ukończyła studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Doktoryzowała się w 1976 w Instytucie Matematyki Politechniki Poznańskiej, broniąc pracę doktorską pt. Losowy podział kwadratu. Od 1968 pozostaje zawodowo związana z tym instytutem na Wydziale Elektrycznym. W latach 1968–1991 pełniła funkcję sekretarza technicznego i naukowego w Polskim Towarzystwie Matematycznym. Jest adiunktem w Instytucie Matematyki Wydziału Elektrycznego Politechniki Poznańskiej.
W latach 1978–1989 należała do PZPR, od 1993 była członkiem SdRP. W 1996 została liderką tej partii w Poznaniu, następnie od 1999 była przewodniczącą rady wojewódzkiej Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Poznaniu. Od 20 grudnia 1999 do 29 czerwca 2003 była wiceprzewodniczącą zarządu krajowego SLD. Należy także do Stowarzyszenia Ordynacka.
W 1991, 1993, 1997, 2001 i 2005 uzyskiwała mandat posła na Sejm kolejnych kadencji. Pracowała w różnych komisjach sejmowych, m.in. w Komisja Obrony Narodowej i Komisji do Spraw Służb Specjalnych. W III kadencji była zastępcą przewodniczącego Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, ponownie zajmowała to stanowisko w Sejmie V kadencji.
Od 19 października 2001 do 2 maja 2004 pełniła funkcję ministra edukacji narodowej i sportu w rządzie Leszka Millera. W latach 2004–2005 wiceprzewodnicząca Klubu Parlamentarnego SLD.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty została posłem, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci w okręgu poznańskim i otrzymując 24 405 głosów. 22 kwietnia 2008 znalazła się w klubie Lewica, który we wrześniu 2010 przemianowany został na klub SLD.
W 2011 kandydowała w wyborach parlamentarnych z 2. miejsca na liście komitetu wyborczego Sojuszu Lewicy Demokratycznej w okręgu wyborczym nr 39 w Poznaniu i uzyskała mandat poselski. Oddano na nią 16 616 głosów (4,15% głosów oddanych w okręgu).

Henryk Piotr Siedlaczek - polityk, nauczyciel i samorządowiec, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.
W 1979 ukończył studia z zakresu historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Pracował jako nauczyciel historii i dyrektor Szkoły Podstawowej w Rudach.
W 1998 został wybrany do rady powiatu raciborskiego. W 1999 objął stanowisko etatowego członka zarządu, w 2002 powołano go na funkcję starosty. W 2005 z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu rybnickim został wybrany na posła V kadencji.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 35 124 głosy. Został m.in. członkiem Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, przez rok pracował także w Komisji Gospodarki. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 20 019 głosów.

Joanna Fabisiak – polityk i samorządowiec, posłanka na Sejm III, V, VI i VII kadencji.
W 1976 ukończyła studia magisterskie na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, ze specjalizacją językoznawstwo. W 1986 ukończyła na Uniwersytecie Warszawskim studia podyplomowe z zakresu "Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców", a w 1991 także studia podyplomowe z zakresu "Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Lokalnego".
W latach 1976–1978 była asystentem na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1978 do 2006 pracowała w Centrum Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców "Polonicum" na Uniwersytecie Warszawskim. Początkowo była tam asystentem, a następnie wykładowcą. W latach 2002–2005 pełniła także funkcję wicedyrektora Centrum "Polonicum".
Od 1981 do 1984 zasiadała w Radzie Społecznej prymasa Polski I kadencji. W latach 1990–2005 była radną samorządu Warszawy, m.in. wiceprzewodniczącą Rady Warszawy.
Od 1997 do 2001 pełniła funkcję posła III kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność, przewodniczyła sejmowej Podkomisji Stałej ds. młodzieży. Uczestniczyła w pracach nad ustawami m.in. o kredytach i pożyczkach studenckich, o kredytach na pierwsze mieszkanie, o zapobieganiu narkomanii, o ustroju Warszawy. Wspierała starania o przekształcenie Akademii Teologii Katolickiej w Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Należała do BBWR oraz Ruchu Społecznego AWS. W 2001 ubiegała się o reelekcję z listy AWSP, która nie uzyskała mandatów w Sejmie.
W 2005 została wybrana do Sejmu V kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej w okręgu warszawskim. Zasiadała w Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży oraz w Komisji Łączności z Polakami za Granicą. Była wiceprzewodniczącą Podkomisji Stałej ds. młodzieży, kierowała także parlamentarną grupą polsko-filipińską. Od 2006 zasiada w radzie programowej TV Polonia. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci uzyskała mandat poselski, otrzymując 7552 głosy. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, dostała 6739 głosów.
W 1998 założyła Fundację "Świat na TAK". W ramach tej działalności zainicjowała ogólnopolski Samorządowy Konkurs Nastolatków "Ośmiu Wspaniałych", wspierający ideę odpowiedzialności za siebie i innych oraz ideę bezinteresownej pomocy w formie wolontariatu. Stworzyła też Kluby Ośmiu-Ruch Młodzieżowego Wolontariatu. Założyła także Młodzieżową Agencję Informacyjną mającą na celu pomagać ludziom młodym w wyborze szkoły oraz zdobyciu pracy i mieszkania. Od czasów studenckich do dziś związana jest z Duszpasterstwem Akademickim i Akademicką Wspólnotą Rodzin przy kościele św. Anny w Warszawie.
Jest autorką programów wychowawczych. Odznaczona Orderem Uśmiechu (2010).

Tadeusz Iwiński – polityk, od 1991 poseł na Sejm I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, wykładowca akademicki, poliglota.
W 1968 został magistrem inżynierem chemii, kończąc studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk politycznych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR przyznała mu stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk politycznych. Posiada tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych. Pracuje w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Stypendysta Fulbrighta na Uniwersytecie Harvarda (1977–1978) i IREX-u na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley (1988).
W 1991, 1993, 1997, 2001 i 2005 uzyskiwał mandat poselski z ramienia SLD. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty został wybrany posłem, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 18 408 głosów w okręgu olsztyńskim. W kwietniu 2008 zasiadł w klubie Lewica (we wrześniu 2010 przemianowanym na klub SLD). W wyborach w 2011 ponownie z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 11 205 głosów[1].
Od 1991 wchodzi w skład delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w Strasburgu. W latach 1994–1998 oraz od 2003 pełni funkcję wiceprzewodniczącego tego zgromadzenia. Od 2003 do 2004 był obserwatorem w Parlamencie Europejskim, a od maja do lipca 2004 polskim deputowanym do PE. W latach 2001–2004 sprawował funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w rządach Leszka Millera i Marka Belki. W 2009 bez powodzenia kandydował z listy KKW SLD-UP w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym Olsztyn.
Deklaruje znajomość ponad 10 języków obcych, m.in. portugalskiego, hiszpańskiego, włoskiego, niemieckiego, angielskiego, francuskiego, rumuńskiego, arabskiego, japońskiego, rosyjskiego, esperanta i łaciny. Laureat nagrody Osobowość Roku Warmii i Mazur 2001.

Sławomir Kłosowski – polityk, nauczyciel, były wiceminister edukacji, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.
Ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Pracował jako nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie. Był sekretarzem rady regionalnej Akcji Wyborczej Solidarność Śląska Opolskiego. W okresie rządu Jerzego Buzka zajmował stanowisko opolskiego kuratora oświaty. Przez kilka lat do 2005 był radnym opolskiej rady miasta.
W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła V kadencji w okręgu opolskim liczbą 17 894 głosów. Od 30 czerwca 2006 do 15 listopada 2007 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 13 357 głosów. W 2009 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego. W wyborach w 2011 również uzyskał mandat poselski w okręgu opolskim liczbą 14 165 głosów.

Aleksandra Barbara Trybuś – nauczycielka, działaczka społeczna i polityk, posłanka na Sejm VII kadencji.
Ukończyła geografię na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego. Odbyła także studia podyplomowe w zakresie zarządzania oświatą na Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Zawodowo związana z edukacją jako nauczycielka i wicedyrektor Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego Towarzystwa Ewangelickiego w Cieszynie. Zaangażowana w działalność pozarządowych organizacji oświatowych (Towarzystwa Ewangelickiego, Stowarzyszenia Teraz Europa i innych).
W wyborach w 2010 bez powodzenia kandydowała do sejmiku śląskiego z listy Platformy Obywatelskiej. Ponownie z ramienia tej partii wystartowała do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2011. Uzyskała mandat poselski, otrzymując 10 061 głosów w okręgu bielskim.

Bogdan Kazimierz Marcinkiewicz – inżynier, przedsiębiorca, poseł do Parlamentu Europejskiego.
Z wykształcenia inżynier elektronik i magister zarządzania. Ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, a także studia podyplomowe na Politechnice Śląskiej. Zawodowo związany z branżą górniczą i gazowniczą. Pracował w Kopalni Węgla Kamiennego 1 Maja w Wodzisławiu Śląskim, gdzie był zatrudniony jako elektromonter. Później podjął pracę w PGNiG oddział w Świerklanach. Następnie został prezesem firmy wykonującej usługi w zakresie gazownictwa. Założył też z amerykańskim wspólnikiem spółkę, zajmującą się proekologicznymi inwestycjami w gospodarce gazami odpadowymi. Otrzymał kilka nagród branżowych, m.in. przyznawanych m.in. przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo i Izbę Przemysłowo-Handlową w Rybniku.
W 2009 został kandydatem Platformy Obywatelskiej do Parlamentu Europejskiego. W wyborach uzyskał mandat europosła, kandydując w okręgu śląskim i otrzymując 10 481 głosów. W PE przystąpił do grupy Europejskiej Partii Ludowej oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii.

Ewa Edyta Kołodziej - działaczka samorządowa i polityk, posłanka na Sejm VII kadencji.
Ukończyła studia wyższe z zakresu politologii na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Pracowała jako asystentka parlamentarna, zaangażowała się w działalność Stowarzyszenia "Młodzi Demokraci" i Platformy Obywatelskiej.
W 2002 kandydowała do katowickiej rady miejskiej. Radną została w trakcie kadencji w miejsce Andrzeja Sośnierza. W 2006 i w 2010 skutecznie ubiegała się o reelekcję. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej rady miejskiej i przewodniczącej komisji edukacji.
W wyborach parlamentarnych w 2011 uzyskała mandat poselski jako kandydatka z listy PO, otrzymując 14 149 głosów w okręgu katowickim.

Wojciech Piotr Szarama – polityk, adwokat, od 2001 poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji.
W 1985 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
W latach 1984–1989 pracował jako nauczyciel w Zasadniczej Szkole Górniczej. W latach 1989–1991 odbywał aplikację w Okręgowej Radzie Adwokackiej. W latach 1991–1994 kierował delegaturą Urzędu Ochrony Państwa w Katowicach. Od 1995 do 2001 był adwokatem w zespole adwokackim.
W latach 1991–1998 był wiceprzewodniczącym Sejmiku Samorządowego Województwa Katowickiego, a w latach 1998–2001 wiceprzewodniczącym sejmiku śląskiego.
W latach 80. działał w opozycji, kierował Komitetem Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Śląskim, zasiadał w Komisji Krajowej NZS.
Od 1996 do 1997 był członkiem Ruchu Odbudowy Polski. W wyborach w 1997 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatorski z jego ramienia w województwie katowickim, następnie działał w Ruchu Społecznym AWS i Przymierzu Prawicy. Od 2001 należy do Prawa i Sprawiedliwości, zasiada w radzie politycznej tej partii. Z listy PiS był wybierany na posła na Sejm w wyborach w 2001 i 2005. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu gliwickim 7645 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, startując jako lider listy PiS w okręgu katowickim i zdobywając 27 541 głosów.

Mariusz Kamiński – polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w okresie PRL, od 2006 do 2009 szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, poseł na Sejm III, IV, V i VII kadencji.
Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1981 został skazany na rok pobytu w zakładzie poprawczym za zbeszczeszczenie Pomnika Wdzięczności Armii Czerwonej. W maju 1983 został aresztowany za stawianie czynnego oporu podczas demonstracji. Zwolniono go w lipcu tego samego roku. Został następnie relegowany z liceum. Od 1984 był działaczem niejawnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Był członkiem tajnego zarządu NZS na Uniwersytecie Warszawskim. Jako przedstawiciel opozycyjnych organizacji studenckich brał udział w jednym z podzespołów Okrągłego Stołu.
Krótko był działaczem ROAD[3]. W 1991 pracował w Departamencie Zagrożeń Wewnętrznych Biura Bezpieczeństwa Narodowego, później zatrudniony w administracji zarządu Regionu Mazowsze "Solidarności", w Głównym Urzędzie Ceł i w TVP.
W wyborach parlamentarnych w 1997 po raz pierwszy został wybrany na posła z listy ogólnopolskiej Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 i 2005 ponownie uzyskiwał mandat jako kandydat Prawa i Sprawiedliwości w okręgu warszawskim.
W latach 2001–2002 był wiceprezesem partii Przymierze Prawicy, następnie z tym ugrupowaniem przystąpił do PiS, w którym od 2004 do 2006 pełnił obowiązki prezesa regionu warszawskiego. W rządzie Kazimierza Marcinkiewicza był sekretarzem stanu w KPRM.
5 lipca 2006 zrezygnował z mandatu poselskiego. Następnego dnia odebrał nominację na pełnomocnika ds. organizacji Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Mariusz Kamiński był inicjatorem utworzenia CBA). Zrezygnował też z członkostwa w PiS. 3 sierpnia 2006 premier Jarosław Kaczyński powołał go na szefa nowo utworzonego Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
6 października 2009 prokurator Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie przedstawił mu zarzuty m.in. przekroczenia uprawnień i popełnienia przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów w związku z tzw. aferą gruntową, do popełnienia których Mariusz Kamiński nie przyznał się. 13 października 2009 premier Donald Tusk odwołał go ze stanowiska. We wrześniu 2010 został przeciwko niemu skierowany do sądu akt oskarżenia[8]. Z tego powodu na podstawie art. 64 znowelizowanej ustawy o CBA, we wrześniu 2010, Mariusz Kamiński został zwolniony ze służby. 20 czerwca 2012 Sąd Rejonowy Warszawa-Śródmieście uwzględnił wnioski obrońców i nieprawomocnie umorzył postępowanie przeciwko Mariuszowi Kamińskiemu i jego podwładnym (w której byli oskarżeni o nadużycia uprawnień i przestępstwa przeciwko dokumentom przy tzw. afery gruntowej), stwierdzając brak znamion czynów zabronionych. Postanowienie to na skutek zażalenia złożonego przez prokuratora postanowieniem sądu okręgowego z 6 grudnia 2012 zostało uchylone, co skutkuje koniecznością przeprowadzenia rozprawy.
W styczniu 2011 ponownie wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości i zasiadł w komitecie politycznym tej partii. Został także pełnomocnikiem PiS w Warszawie. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku liczbą 17 535 głosów zdobył mandat poselski. 26 listopada 2011 został wybrany przez radę polityczną PiS na wiceprezesa partii.

Kazimierz Marian Moskal – polski polityk, nauczyciel, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.
W 1988 ukończył studia z zakresu historii na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. W latach 1990–2005 pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół w Dębicy.
Od 1998 zasiadał w radzie miasta i gminy Ropczyce. W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości został wybrany na posła w okręgu rzeszowskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 21 612 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 14 234 głosy.

Piotr Paweł Tomański – polski polityk i samorządowiec, poseł na Sejm VI i VII kadencji.
Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Rzeszowskim. W latach 1991–2002 prowadził własną działalność gospodarczą. Od 1998 do 2002 pełnił funkcję radnego gminy Żurawica. W 2002 i 2006 wygrywał wybory bezpośrednie na stanowisko wójta tej gminy. W latach 2000–2007 działał w Ochotniczej Straży Pożarnej, był przewodniczącym wojewódzkiej komisji rewizyjnej OSP w Rzeszowie.
W 2000 został członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, z którego wystąpił w 2007. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskał mandat poselski z ramienia Platformy Obywatelskiej. Kandydując w okręgu krośnieńskim, otrzymał 11 578 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 9621 głosów.

Artur Ostrowski – polski polityk, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.
W 1988 ukończył Technikum Elektroniczne, następnie w 1994 Studium Pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim, absolwent także Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1994–2003 pracował jako nauczyciel w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Piotrkowie Trybunalskim. Później objął stanowisko wicewojewody łódzkiego. W 2005 został członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej.
25 września 2005 został po raz pierwszy wybrany na posła na Sejm (V kadencji) z okręgu piotrkowskiego z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej liczbą 7043 głosy. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 13 112 głosów.
22 kwietnia 2008 zasiadł w klubie Lewica, a po jego rozpadzie w klubie SLD.
W 2011 kandydował w wyborach parlamentarnych z 1. miejsca na liście komitetu wyborczego Sojuszu Lewicy Demokratycznej w okręgu wyborczym nr 10 w Piotrkowie Trybunalskim i uzyskał mandat poselski. Oddano na niego 7884 głosy (3,02% głosów oddanych w okręgu).


Źródło: Wikipedia

Edukacyjna katastrofa


Fragmenty wywiadu z Bogusławem Śliwerskim, przewodniczący Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, profesorem nauk humanistycznych Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej i Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.

Zmierzamy ku katastrofie. W PRL była sowietyzacja, dziś jest amerykanizacja w szczególnie uległy sposób. Choć akurat w Stanach Zjednoczonych już zrozumieli, że to ślepa uliczka, i odchodzą od testów. Testy nie mierzą głębi wiedzy i jej zakresu, ale powierzchowne umiejętności i kompetencje. Tymczasem wiedza uczniów jest wynikiem nie tylko pracy nauczyciela z uczniami, ale także ich samokształcenia, umiejętności i samodzielności uczenia się, a przede wszystkim jest uwarunkowana pozycją społeczno-ekonomiczną środowiska rodzinnego uczniów, zwłaszcza wykształceniem ich rodziców.

Ale co jest złego w zunifikowanym, wspólnym dla całej Unii systemie ocen jakości kształcenia? Łatwiej porównywać poziom szkół, programy nauczania...

Tylko że te mierniki kreowane są przez OECD i UE. Pomijają nasze kwestie narodowe i kulturowe jako mało istotne. Rynek oświatowy opanowała ukryta prywatyzacja. Zdumiewające, że choć mamy w ustawie o oświacie jasno sformułowane cele i wartości kształcenia, podstawy programowe kształcenia ogólnego i zawodowego, określające, czego każdy przedmiot ma nauczyć, nasz system podporządkowuje edukację procesom kluczowym dla funkcjonowania gospodarki rynkowej. Staje się narzędziem władzy wspomagania tych procesów. Przenosi do sfery edukacji publicznej rozwiązania znane z firm, koncernów, zobowiązujące do pilnowania efektywności, optymalizacji kosztów i zysków. Innymi słowy jakość polskiego szkolnictwa mierzy się unijnymi wskaźnikami, które warunkują, gdzie trzeba zaoszczędzić, ograniczyć środki z budżetu, ciąć etaty. Weryfikuje się, na jakim poziomie jest młode pokolenie w 15. roku życia. Bo to jest etap fundamentalnej alfabetyzacji. Wszystko po to, by stymulować wzrost produkcyjności edukacji. Jak w chińskiej fabryce, taniej i więcej, jakość to rzecz wtórna.

Źródło: Gazeta Prawna

Koniecznie trzeba przeczytać cały wywiad:

Wywiad z profesorem Bogusławem Śliwerskim w "Gazecie Prawne"l

Prawdę powiedziawszy, to o wielu sprawach, o których mówi pan profesor, nawet na naszej stronie pisaliśmy od dawna, wielokrotnie i w wielu wątkach. Cóż, nadal "ciemny lud" kupuje wszystko, co mu się wciska jako konieczność i nieuniknione dostosowywanie się do "nowych czasów".

To się pobawiliśmy. Droga to była zabawa



Minister Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas podpisała dzisiaj (30 kwietnia 2013 r.) nowe rozporządzenie w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.
Proponowane rozwiązania uwzględniają rekomendacje, opinie i uwagi kierowane do Ministerstwa Edukacji Narodowej przez wiele osób reprezentujących środowiska nauczycieli, rodziców, dyrektorów przedszkoli, szkół i placówek systemu oświaty, partnerów społecznych, a także przez przedstawicieli organów sprawujących nadzór pedagogiczny i organów prowadzących szkoły.
Dzięki wprowadzonym zamianom zostanie ograniczona dokumentacja, obowiązująca dotychczas nauczycieli, co pozwoli im wydłużyć czas bezpośredniej pracy z uczniami, bez uszczerbku dla jakości udzielanej pomocy. Wprowadzenie zasady udzielania pomocy przez nauczycieli podczas bieżącej pracy oraz rezygnacja z obligatoryjnego tworzenia zespołu dla każdego ucznia na rzecz koordynacji jej udzielania przez wychowawcę klasy uprości proces i przyspieszy udzielanie tej pomocy.
W nowym rozporządzeniu rezygnowano z obligatoryjnego tworzenia zespołu dla każdego ucznia wymagającego pomocy, do którego zadań należało planowanie i koordynowanie udzielanej uczniowi pomocy. Zadania te będzie wykonywał wychowawca klasy w szkole lub placówce, który będzie współpracował z rodzicami oraz, w zależności od potrzeb, z nauczycielami, specjalistami i poradnią psychologiczno-pedagogiczną. Obligatoryjny wymóg współpracy zespołu nauczycieli, wychowawców grup wychowawczych i specjalistów pracujących z uczniem przewiduje się w sytuacji gdy uczeń posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego.
Zniesiony zostaje obowiązek opracowywania kart indywidualnych potrzeb ucznia (KIPU) oraz planów działań wspierających (PDW) na rzecz indywidualnych lub grupowych programów pomocy psychologiczno-pedagogicznej dokumentowanej w dzienniku pracy nauczyciela. W przypadku uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego wnioski do dalszej pracy uwzględniane będą dodatkowo w Indywidualnym Programie Edukacyjno-Terapeutycznym (IPET).
Poszerzono katalog osób inicjujących udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej o osobę dyrektora, kuratora sądowego, pielęgniarkę środowiska nauczania i wychowania lub higienistkę szkolną, pracownika socjalnego i asystenta rodziny.
Doprecyzowany został przepis dotyczący zajęć specjalistycznych, które mogą trwać krócej niż 60 minut, przy czym należy zachować ustalony dla ucznia łączny tygodniowy czas tych zajęć.
W nowych regulacjach podtrzymano przepis pisemnego informowania rodziców ucznia lub pełnoletniego ucznia o ustalonych dla ucznia formach, okresie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiarze godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane.
Rozporządzenie wejdzie w życie z dniem następującym po dniu jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Źródło: MEN

Nie za wcześnie na kiełbasę wyborczą?



Nie możemy być głusi na obawy rodziców sześciolatków - stwierdził premier Donald Tusk, zapowiadając jednocześnie korektę w planowanej reformie edukacji. W roku 2014 do szkół pójdą sześciolatki, które urodziły się między styczniem a lipcem. Rok póżniej do pierwszych klas trafią już wszystkie sześciolatki. Dla dzieci 6-letnich urodzonych w drugim półroczu oznacza to przesunięcie obowiązku szkolnego o rok.
Premier stwierdził również, że zostaną przeprowadzone prace nad ustawowym limitem uczniów w klasach 1-3. Ma się w nich znajdować maksymalnie 25 dzieci. Donald Tusk stwierdził, że należałoby dzielić klasy ze względu na różnice w wieku uczniów z jednego rocznika.

Źródło: Gazeta Prawna

Wniesione interpelacje - adresat: MEN

Interpelacja nr 17062

W sprawie uregulowania wymiaru pensum pedagogów i innych specjalistów szkolnych w ustawie Karta Nauczyciela na poziomie norm obowiązujących takich samych specjalistów, zatrudnionych w poradniach psychologiczno-pedagogicznych

Zgłaszający Aleksandra Trybuś
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 04-04-2013

Interpelacja nr 17011

W sprawie systemu wynagradzania pedagogów szkolnych

Zgłaszający Iwona Kozłowska
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 04-04-2013

Interpelacja nr 17007

W sprawie ujednolicenia pensum pedagogów i innych specjalistów szkolnych oraz określenia go na poziomie norm ustalonych dla takich samych specjalistów zatrudnionych w poradniach psychologiczno-pedagogicznych

Zgłaszający Wojciech Penkalski
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 03-04-2013

Interpelacja nr 16882

W sprawie zrównania pensum pedagogów szkolnych i specjalistów zatrudnionych w poradniach psychologiczno-pedagogicznych

Zgłaszający Krystyna Łybacka
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 02-04-2013

Interpelacja nr 17108

W sprawie ujednolicenia pensum pedagogów i innych specjalistów szkolnych

Zgłaszający Elżbieta Gapińska
Zofia Ławrynowicz
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 05-04-2013

Interpelacja nr 17322

W sprawie ujednolicenia pensum pedagogów i innych specjalistów szkolnych

Zgłaszający Kazimierz Moskal
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 17-04-2013

Interpelacja nr 17485
W sprawie wymiaru czasu pracy pedagogów szkolnych

Zgłaszający Artur Ostrowski
Adresat minister edukacji narodowej
Data wpływu 19-04-2013

RPO, odpowiedź dla Sekcji Krajowej Oświaty i wychowania NSZZ "Solidarność"

Tu macie najświeższe pismo od Rzecznika Praw Obywatelskich do Sekcji Krajowej Oświaty i wychowania NSZZ "Solidarność".


Odpowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich dla Sekcji Krajowej Oświaty i wychowania NSZZ "Solidarność

Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania NSZZ "Solidarność" - opinia do projektu założeń projektu ustawy o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw

Jak mówiłem, trzymam rękę na pulsie. Macie jeszcze cieplutkie.




Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” poniżej przedkłada opinię do projektu założeń projektu ustawy o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw.
Określony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej główny cel projektowanych zmian w ustawie - Karta Nauczyciela ma charakter „pijarowski” i przewidziane działania nie będą prowadziły do jego osiągnięcia. Mogą natomiast przynieść efekt zupełnie odwrotny od zakładanego, co SKOiW NSZZ „Solidarność” podnosi w poniższej opinii.
MEN, prezentując proponowane zmiany, używa sformułowań typu: nowatorski, przyjazny, motywacyjny, elastyczny, wychodzący naprzeciw, itp., a proponuje rozwiązania, które psują system edukacji w Polsce, komplikują, a nie poprawiają funkcjonowanie placówek oświatowych.
Proponowane zmiany zdecydowanie pogarszają warunki pracy nauczycieli, co
z pewnością nie spowoduje podniesienia jakości pracy szkół i placówek oświatowych, czyli nie przyniesie korzyści uczniom. Przedstawione propozycje na pewno degradują pozycję nauczyciela w szkole i obniżają prestiż tego zawodu w społeczeństwie.
W rzeczywistości nie wzmacniają motywacyjnego charakteru wynagradzania pracy nauczycieli, wypaczają sens doskonalenia zawodowego i wprowadzają bezpośrednią zależność pracownika oświaty od organów prowadzących .
Rzeczywistym celem proponowanych zmian jest zwiększenie kompetencji JST
w związku z brakiem dostatecznego finansowania polskiej edukacji przez państwo polskie.
Odnosząc się do zakresu przewidywanej regulacji i zasadniczych kwestii, wymagających zdaniem MEN uregulowania, SKOiW NSZZ „Solidarność” opiniuje, jak następuje:
Ad. 1
Zdecydowany sprzeciw Związku budzi zastąpienie średnich wynagrodzeń nauczycieli na poszczególnych stopniach awansu zawodowego wskaźnikami kalkulacyjnymi środków ogółem przeznaczonych na wynagrodzenia nauczycieli.
Obecnie obowiązujący system wynagradzania nauczycieli ma charakter automatyczny, który gwarantuje ustalony ustawą KN poziom płac, tzn. ustawa budżetowa państwa oraz art. 30 ust. 3 ustawy KN. Zastąpienie go nieokreślonymi wskaźnikami kalkulacyjnymi uzależnia wynagrodzenia nauczycieli od nieznanych okoliczności. Proponowany uznaniowy charakter określania poziomu płac nauczycieli w żadnym razie nie będzie spełniał funkcji motywacyjnej. Do tej pory JST miały możliwość wdrażania motywacyjnego charakteru płac, głównie poprzez zwiększenie dodatku motywacyjnego ze środków, które musiały wypłacić w formie jednorazowych dodatków uzupełniających (w 2009 r. – 250 mln. PLN.; w 2010 – 249 mln. PLN; w 2011 r. 244 mln. PLN). Zatem zmiany systemu wynagradzania postrzegamy jako próbę szukania oszczędności kosztem nauczycieli.
Negatywnie oceniamy propozycje zmiany sposobu rozliczania środków wydatkowanych na wynagrodzenia nauczycieli. Naszym zdaniem spowoduje to dalsze spłaszczenie poziomu wynagrodzeń nauczycieli na poszczególnych stopniach awansu zawodowego i jeszcze bardziej pogłębi dysproporcje minimalnego wynagrodzenia zasadniczego do ogólnej struktury wynagrodzeń, szczególnie nauczycieli mianowanych
i dyplomowanych. Sytuacja taka spowoduje, że grupy awansu zawodowego nauczycieli, które uzyskają wymagany ustawą poziom wynagrodzeń, otrzymają jednorazowy dodatek uzupełniający kosztem grup, które tego poziomu nie osiągną.
Ponadto uważamy, że nauczyciele, którzy np. przebywają na urlopach dla poratowania zdrowia nadal pozostają w stosunku pracy, zatem nie ma żadnych przesłanek do pozbawienia ich jednorazowego dodatku uzupełniającego.
Ad.2
W kwestii ujednolicenia dodatku wiejskiego i uwzględnieniu go w rozliczaniu środków wydatkowanych na wynagrodzenia nauczycieli, jednoznacznie opowiadamy się za zachowaniem zasady praw nabytych. Dziś powstaje inne uzasadnienie do zachowania tego elementu. Naszym zdaniem nie należy odbierać dodatku wiejskiego i włączać go do systemu płacowego bez wcześniejszego jego „wykupienia”. Polegałoby to na zwiększeniu wynagrodzenia wszystkich nauczycieli - zarówno tych, którzy taki dodatek otrzymują, jak i tych nieotrzymujących go - o wartość tego dodatku i wliczenie go do systemu wynagrodzeń nauczycieli, np. przy najbliższej podwyżce wynagrodzeń.
Ponadto uważamy, że dodatek wiejski nie obciąża finansów JST, bowiem otrzymują one wagę z tytułu zatrudnienia nauczycieli w szkołach lub placówkach zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5000 mieszkańców (R), która zwiększa wskaźnik struktury zatrudnienia nauczycieli (Wa,i), co z kolei skutkuje wzrostem wskaźnika korygującego (Di) dla i-tej JST. Proponowane zmiany spowodują likwidację wagi R, bo ustanie prawne uzasadnienie do jej stosowania, co adekwatnie zmniejszy wysokość części oświatowej subwencji ogólnej w tych JST.
Propozycje te uznać należy jako próbę zasilenia systemu płac nauczycieli
z kieszeni tych, którzy są zatrudnieni na wsiach i w małych miasteczkach, co pozwoli tym samorządom osiągnąć wymagane średnie płace, w ogóle nie stosując motywacyjnego systemu wynagradzania.
Z analizy tabeli wynagrodzenia nauczycieli na poszczególnych stopniach awansu zawodowego wyraźnie wynika, że tak zwany 10% dodatek kwoty bazowej będzie sfinansowany przez nauczycieli dyplomowanych i to z dużą nadwyżką.
W kwestii dodatku na zagospodarowanie jesteśmy przeciwni jego likwidacji
i opowiadamy się za pozostawieniem go na niezmienionych zasadach.
Ad.3.
Z przedstawionych propozycji zmian nie wynika, że środki uzyskane z tytułu ograniczenia niektórych uprawnień socjalnych zostaną przeznaczone na wzmocnienie motywacyjnych składników wynagrodzenia nauczycieli.
Ad. 4.
W naszym przekonaniu doprecyzowanie zasad przeznaczania środków wyodrębnionych przez organy prowadzące na dofinansowanie doskonalenia zawodowego nauczycieli nie powinno odbywać się na poziomie ustawy. Dotychczasowe rozwiązania dobrze funkcjonują i nie ma potrzeby dokonywania zmian.
Ad. 5.
Krytycznie odnosimy się do propozycji MEN dotyczącej urlopu wypoczynkowego dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach, w których organizacja pracy przewiduje ferie letnie i zimowe. Zwracamy uwagę, że zadania, które nauczyciele mają obowiązek realizować w dni wolne od zajęć dydaktycznych, są wyraźnie określone w art. 64 ust.2 KN. Wymiar urlopu wypoczynkowego nauczycieli jest ograniczony specyfiką wykonywania zawodu oraz organizacją pracy szkoły i jest jednym z najkrótszych
w porównaniu z państwami UE. W związku z faktem, że nauczyciel nie może wybierać dogodnego dla siebie terminu urlopu wypoczynkowego nie wyrażamy zgody na brak możliwości udzielenia nauczycielom urlopu na żądanie.
Ad. 6.
Propozycje MEN dotyczące urlopu dla podratowania zdrowia są absolutnie nie do zaakceptowania. Nie mają one bowiem żadnego uzasadnienia w aktualnych badaniach kondycji zdrowotnej polskich nauczycieli. Urlop dla podratowania zdrowia jest jedyną formą profilaktyki zdrowotnej w zawodzie nauczyciela. W kontekście wydłużonego wieku emerytalnego oraz pozbawienia prawa do wcześniejszej emerytury i narastających czynników stresogennych urlop dla podratowania zdrowia powinien mieć charakter obligatoryjny dla dobra uczniów i nauczyciela.
Ad. 7.
Wobec braku wyników badań rzeczywistego czasu pracy i warunków pracy nauczycieli prowadzonych przez IBE rejestrowanie zajęć i niektórych czynności uważamy za bezzasadne i niezrozumiałe.
Ad. 8.
Dotychczasowe rozwiązania uwzględniają rolę rodziców w procedurze awansu zawodowego (art. 9 ust. 6 pkt 1 i 2).
Ad. 9.1.
Uważamy, że awans zawodowy powinien być niezależny od organów prowadzących szkoły. Niezrozumiałe jest marginalizowanie roli ekspertów i organów nadzoru pedagogicznego, którego zadaniem jest czuwanie nad jakością kształcenia.
Ad. 9.2, 9.3, 9.6
Kierunek zmian zawartych w/w punktach uważamy za pozytywne.
Ad. 9.4
Doprecyzowanie sposobu finansowania jednorazowej gratyfikacji wypłacanej osobom, którym nadano tytuł honorowy profesora oświaty, uważamy za dobrą propozycję. Jednocześnie przypominamy postulat NSZZ „Solidarność” dotyczący zwiększenia liczby nadawanych tytułów profesora w ciągu jednego roku szkolnego.
Ad. 9.5.
Uregulowanie w ustawie spraw dotyczących postępowania dyscyplinarnego nauczycieli nie budzi sprzeciwu. Zdecydowany sprzeciw budzi natomiast projekt umiejscowienia komisji dyscyplinarnych I instancji przy organach prowadzących. Budzi to obawę nierespektowania zasady bezstronności i obiektywizmu osób pracujących
w komisjach dyscyplinarnych. Zamiar wynagradzania dla członków komisji dyscyplinarnych, rzeczników i ich zastępców uznajemy za dobrą inicjatywę.
Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania NSZZ „ Solidarność” jest gotowa do merytorycznych negocjacji pomiędzy MEN i reprezentatywnymi, w rozumieniu komisji trójstronnej, związkami zawodowymi. Z całą stanowczością należy podkreślić, że wiele zaproponowanych zmian w Karcie Nauczyciela nie było poruszanych na tzw. spotkaniach konsultacyjnych w MEN pomiędzy przedstawicielami związków zawodowych, korporacji samorządowych i MEN. Niektóre propozycje nie wynikają lub zaprzeczają wnioskom z tychże spotkań.
Z całą mocą ponownie przypominamy postulaty naszego Związku:
• objęcie KN wszystkich nauczycieli niezależnie od organu prowadzącego,
• odstąpienie od godzin karcianych (art. 42, ust.2 pkt.2),
• przeliczanie godzin ponadwymiarowych na pełne etaty,
• określenie w KN pensum dla nauczycieli: pedagogów, psychologów, logopedów,
• przywrócenie równowagi między organami prowadzącymi a organami sprawującymi nadzór pedagogiczny, co wzmocni kontrolę państwa nad jakością polskiej edukacji,
• doprecyzowanie zapisu w art. 72 KN określającego minimum środków przekazywanych na pomoc zdrowotną dla nauczycieli, zwłaszcza w obliczu podwyższenia wieku emerytalnego,
• określenie standardów edukacyjnych, m.in. określenie maksymalnej liczby uczniów w klasie.

Wyrażamy nadzieję, że najważniejsze rozmowy i negocjacje w sprawie zmian w Karcie Nauczyciela nie zostaną zaplanowane przez ministerstwo w okresie urlopowym pracowników oświaty.